İnsan toplumsal bir varlıktır. Doğumdan itibaren insanların birbirlerine gereksinimi vardır. Çocuğun annesine, gencin ailesine ve arkadaşlarına, ailenin topluma, ulusların dayanışmaya gereksinimi vardır. Bunu böyle biliriz de yinede birbirimize adil davranmada başarılı olamayız. Her ne kadar insan bir toplumsal varlık olsa da bireysel yaşam bu bağlamda insanlığın tüm toplumsal ve evrensel ilişkilerin çerçevesini çizer.

Birçok özelliklerimiz genlerimizden gelirken, yaşama biçimimizi çevremizden öğrenerek kazanıyoruz. Öğrendiklerimiz insan ilişkilerimizdeki tercihlerimizi etkiliyor. Bugün insanların bu anlamdaki tercihlerine baktığınızda çoğumuzu şaşırtan farklılıkları görmek mümkündür. Yaşama biçimini kültürün oluşturduğunu biliyoruz. Kültür insanın genleriyle aktaramadığı ve yeniden öğrenmek zorunda olduğu bir süreçtir. Evrensel kültür, tüm kültürlerin paylaştığı ortak değerlere sahip olduğu gibi ‘kültür farklılıklarına saygı duymak’ gibi bir başka değeri daha bulunur. Tüm bu değerler, insanın bir toplumsal varlık olarak olumlu ve barış içinde yaşamasını sağlayabilir.


Yaşama biçimimiz çevremizden gelen etkilerle biçimlenmektedir. Çevremizden gelen bir etkiye önce doğal sonra da bizden öncekiler gibi tepki vermeye başlarız. İşte bu öğrenme ile doğal davranışlarımız, toplumsal tepkilere dönüşmeye yönelir. Bu değişimde ilk ve en büyük etken ailedir. Sonra da yaşamımızdaki önemli kişiler, örneğin: öğretmenimiz ya da antrenörümüz gibi tepki vermeye başlarız. Zamanla nereden kazandığımızı unuttuğumuz ancak kökeninde ailenin daha sonra önem verdiğimiz kişilerin ve olayların etkisinde kalarak biz ‘’kendimiz’’ oluruz.